تبليغاتX
من هستم

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم مرداد 1386ساعت 13:12  توسط | 

     

                         تو نبودي

 

                                و من 

 

                            به يك تكه ابر

 

                           عشق ورزيدم.

                     

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام

                                             دوست می دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام

                                             دوست می دارم

برای عطر نان گرم . برفی که اب می شود

                                        و برای نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن

                                           دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم

                                            دوست می دارم

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم مرداد 1386ساعت 1:39  توسط | 
                                      

  نامه ای در جیبم

      و گلی

              در مشتم پنهانست

غصه ای دارم

                 با

                    نی لبکی

سر کوهی

                 گر نیست

ته چاهی بدهید

      تا برای 

               دل خود بنوازم

 

عشق

          جایش

                      تنگ است

حسین ـ منزوی

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم تیر 1386ساعت 16:39  توسط | 

مثلثی از مه

 

 

روی ساحل

نشسته ام و چشم در راه آب می دوزم

کسی به موج ها وعده ی مرا داده است 

                                                آیا  ... ؟

 

تو فکرش را هم نخواهی کرد

که من چقدر خسته ام

                            خسته

 

و نور برزخی ترین چیز ممکن بود

که روز برای من فرستاده

و من کنار برزخ و اندوه

به دنبال عشق می گردم

 

کسی مرا در نخواهد یافت

 

این نوشته را کنار قبر خود دیدم

که مرد بخت های سیاه سرنوشت

                                        اکنون

درون این مقبره

              در تنهایی

                      خفته

 

حسن هوشیار ــ ویرانه ها

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم تیر 1386ساعت 0:4  توسط | 
                
                     سكوت تو پس پرده ي خاكستري سرد كدورت افسوس سخت دلگيرتر است
                                                  شوق بازآمدن سوي توام هست
                                                                      اما
                                                      تلخي سرد كدورت در تو
                                                     پاي پوينده ي راهم بسته
                                                       ابر خاكستري بي باران
                                                      راه بر مرغ نگاهم بسته
                                                               واي ، باران
                                                                  باران ؛
                                             شيشه ي پنجره را باران شست
                                                           از دل من اما
                                       چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
 
                   
                                                                
                                                                  گاه مي انديشم
                                          مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري
 
                                                        تو توانايي بخشش داري
                                                     دستهاي تو توانايي آن را دارد
                                                                      كه مرا
                                                              زندگاني بخشد
                                                چشمهاي تو به من مي بخشد
                                                       شور عشق و مستي
                                                        مي تواني تو به من
                                                          زندگاني بخشي
                                                           يا بگيري از من
                                                       آنچه را مي بخشي
 
 
            
                                  
                                                           من در آيينه رخ خود ديدم
                                                                  و به تو حق دادم
                                                            آه مي بينم ، مي بينم
                                               تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي
                                                 من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم
                                                               چه اميد عبثي
                                                   من چه دارم كه تو را در خور ؟
                                                                      هيچ
                                                    من چه دارم كه سزاوار تو ؟
                                                                     هيچ
                                              تو همه هستي من ، هستي من
                                                  تو همه زندگي من هستي
                                                              تو چه داري ؟
                                                               همه چيز
                                                     تو چه كم داري ؟ هيچ
                                                        بي تو در مي یابم
   چون چناران كهن
از درون تلخي واريزم را
كاهش جان من اين شعر من است
آرزو مي كردم
كه تو خواننده ي شعرم باشي
راستي شعر مرا مي خواني ؟
نه ، دريغا ، هرگز
باورم نيست كه خواننده ي شعرم باشي
كاشكي شعر مرا مي خواندي
بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه
بي تو سرگردانتر ، از پژواكم
در كوه
گرد بادم در دشت
برگ پاييزم ، در پنجه ي باد
بي تو سرگردانتر
از نسيم سحرم
از نسيم سحر سرگردان
بي سرو سامان
بي تو - اشكم
دردم
آهم
آشيان برده ز ياد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بي تو خاكستر سردم ، خاموش
نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادي
نه خروش
 
   
چه كسي خواهد ديد
مردنم را بي تو ؟
بي تو مردم ، مردم
گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي ، روي تو را
كاشكي مي ديدم
شانه بالازدنت را
بي قيد
و تكان دادن دستت كه
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه
عجب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
كاشکی مي ديدم
 
من به خود مي گويم:
" چه كسي باور كرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ "
شاعر : دکترحمید مصدق
+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم خرداد 1386ساعت 3:23  توسط | 

 

روز اول پیش خود گفتم
دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم باز می گفتم

لیک با اندوه و با تردید

روز سوم هم گذشت اما
بر سر پیمان خود بودم
ظلمت زندان مرا می گشت
باز زندانبان خود بودم


آن مرد دیوانه عاصی
در درونم های هو می کرد

مشت بر دینوارها می کوفت
روزنی را جستجو می کرد


در درونم راه می پیمود
همچو روحی در شبستان
بردرونم سایه می افکند

همچو ابری بر بیابانی

می شنیدم نیمه شب در خواب
های های گریه شان را

در صدایم گوش می کردم
درد سیال صدایش ر
ا
شرمگین می خواندمش بر خویش
از چه رو بیهوده گریانی
در میان گریه می نالید

دوستش دارم، نمی دانی


بانگ او آن بانگ لرزان بود
کز جهانی دور بر می خاست

لیک در من تا که می پیچید

مرده ای از گور برمی خاست

مرده ای کز پیکرش می ریخت
عطر شور انگیز شب بوها

قلب من در سینه می لرزید
مثل قلب بچه آهوها

در سیاهی پیش می آمد
جسمش از ذرات ظلمت بود
چون به من نزدیکتر می شد
ورطه تاریک لذت بود

می نشستم خسته در بستر
خیره در چشمان رویاها

زورق اندیشه ام ، آرام
می گذشت از مرز دنیاها

باز تصویری غبار آلود
زآن شب کوچک ، شب میعاد
زآن اتاق ساکت سرشار
از سعادت های بی بنیاد

در سیاهی دستهای من
می شکفت از حس دستانش

شکل سرگردانی من بود

بوی غم می داد چشمانش

ریشه هامان در سیاهی ها
قلب هامان ، میو ه های نور
یکدیگر را سیر می کردیم
با بهار باغهای دور

می نشستم خسته در بستر
خیره در چشمان رویاها
زورق اندیشه ام، آرام
می گذشت از مرز دنیاها

روزها رفتند و من دیگر
خود نمی دانم کدامینم
آن من سرسخت مغرورم
یا من مغلوب دیرینم؟

بگذرم گر از سر پیمان
می کشد این غم دگربارم
می نشینم شاید او آید
عاقبت روزی بدیدارم

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386ساعت 17:5  توسط | 
                  

 

اولين تنفس

          اولين گريستن

                   نقطه شروع دايره است

 

نقطه هاي رنگارنگ

چيده ميشود كنار هم

روي خط فرضي حيات

                             منحني

 

تا تو در ميان شكل ناقصش

سايه حضور خويش را             

                بيفكني         

 

مرگ!

لحظه بزگ خواه!

     يا

                 نخواه!

لكه درشت سرخ!

             يا

                  سياه!

دايره

       هميشه

                 با تو

                        بسته ميشود

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم فروردین 1386ساعت 22:11  توسط | 
                     

fardaye diruzam resid

mesle hamishe bud

hatta ye kam az royahamam ba khodesh nayavard

ba che soraatiam umad

hamintoram dare mire

be pash nemiresam

negah mikonam be atrafam

engar kheylia ja mundan

jalebe kasi inja chamedun hamrash nist

ghatarte isgahe maham raft.!!!!!!

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم فروردین 1386ساعت 2:23  توسط | 
+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم اسفند 1385ساعت 23:4  توسط | 

             

من گمان ميكردم

دوستي همچون سروي سر سبز

چار فصلش همه اراستگي ست

من چه می دانستم

هيبت باد زمستاني هست

من چه مي دانستم

سبزه مي پ‍‍‍زمرد از بي ابي

سبزه يخ مي زند از سردي دي

 

من چه مي دانستم

دل هر كس دل نيست

قلب ها ز اهن و سنگ

قلب ها بي خبر از عاطفه اند

 

 

از دلم رست گياهي سر سبز

سر بر اورد درختي شد نيرو بگرفت

برگ بر گردون سود

اين گياه سر سبز

اين بر اورده درخت اندوه

حاصل مهر تو بود

                                   حمید مصدق

+ نوشته شده در  جمعه چهارم اسفند 1385ساعت 14:47  توسط |