تبليغاتX
من هستم
من هستم
                
                     سكوت تو پس پرده ي خاكستري سرد كدورت افسوس سخت دلگيرتر است
                                                  شوق بازآمدن سوي توام هست
                                                                      اما
                                                      تلخي سرد كدورت در تو
                                                     پاي پوينده ي راهم بسته
                                                       ابر خاكستري بي باران
                                                      راه بر مرغ نگاهم بسته
                                                               واي ، باران
                                                                  باران ؛
                                             شيشه ي پنجره را باران شست
                                                           از دل من اما
                                       چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
 
                   
                                                                
                                                                  گاه مي انديشم
                                          مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري
 
                                                        تو توانايي بخشش داري
                                                     دستهاي تو توانايي آن را دارد
                                                                      كه مرا
                                                              زندگاني بخشد
                                                چشمهاي تو به من مي بخشد
                                                       شور عشق و مستي
                                                        مي تواني تو به من
                                                          زندگاني بخشي
                                                           يا بگيري از من
                                                       آنچه را مي بخشي
 
 
            
                                  
                                                           من در آيينه رخ خود ديدم
                                                                  و به تو حق دادم
                                                            آه مي بينم ، مي بينم
                                               تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي
                                                 من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم
                                                               چه اميد عبثي
                                                   من چه دارم كه تو را در خور ؟
                                                                      هيچ
                                                    من چه دارم كه سزاوار تو ؟
                                                                     هيچ
                                              تو همه هستي من ، هستي من
                                                  تو همه زندگي من هستي
                                                              تو چه داري ؟
                                                               همه چيز
                                                     تو چه كم داري ؟ هيچ
                                                        بي تو در مي یابم
   چون چناران كهن
از درون تلخي واريزم را
كاهش جان من اين شعر من است
آرزو مي كردم
كه تو خواننده ي شعرم باشي
راستي شعر مرا مي خواني ؟
نه ، دريغا ، هرگز
باورم نيست كه خواننده ي شعرم باشي
كاشكي شعر مرا مي خواندي
بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه
بي تو سرگردانتر ، از پژواكم
در كوه
گرد بادم در دشت
برگ پاييزم ، در پنجه ي باد
بي تو سرگردانتر
از نسيم سحرم
از نسيم سحر سرگردان
بي سرو سامان
بي تو - اشكم
دردم
آهم
آشيان برده ز ياد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بي تو خاكستر سردم ، خاموش
نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادي
نه خروش
 
   
چه كسي خواهد ديد
مردنم را بي تو ؟
بي تو مردم ، مردم
گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي ، روي تو را
كاشكي مي ديدم
شانه بالازدنت را
بي قيد
و تكان دادن دستت كه
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه
عجب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
كاشکی مي ديدم
 
من به خود مي گويم:
" چه كسي باور كرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ "
شاعر : دکترحمید مصدق
+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم خرداد 1386ساعت 3:23  توسط |