نامه ای در جیبم

      و گلی

              در مشتم پنهانست

غصه ای دارم

                 با

                    نی لبکی

سر کوهی

                 گر نیست

ته چاهی بدهید

      تا برای 

               دل خود بنوازم

عشق

          جایش

                      تنگ است

حسین ـ منزوی

مثلثی از مه

روی ساحل

نشسته ام و چشم در راه آب می دوزم

کسی به موج ها وعده ی مرا داده است 

                                                آیا  ... ؟

تو فکرش را هم نخواهی کرد

که من چقدر خسته ام

                            خسته

و نور برزخی ترین چیز ممکن بود

که روز برای من فرستاده

و من کنار برزخ و اندوه

به دنبال عشق می گردم

کسی مرا در نخواهد یافت

این نوشته را کنار قبر خود دیدم

که مرد بخت های سیاه سرنوشت

                                        اکنون

درون این مقبره

              در تنهایی

                      خفته

حسن هوشیار ــ ویرانه ها